RSS
czwartek, 04 listopada 2010
co jest ważne w życiu?

Here’s what other people want from life.                            Which responses do you resonate with?


Spirituality


to have some clarity of mind;
to feel each day more nearer to my inner self, be centered;
to know myself;
to have a greater level of spiritual joy that raises me above our human burdens;
to live with intention and purpose;
to be in the ocean of love and wisdom;
to get a meaningful glimpse of the spiritual good side of everyone I come in contact with;
to learn how to meditate when you do not have a lot of time to do so;
to know how to abandon the shallower world around us to reach greater levels of peace;
to really feel alive. I know that feeling. It doesn’t matter if you feel sad or happy there is a richness to it that is sometimes missing and I feel a dullness;
to feel connected and not separated and lost would change my life;
to stop searching answers to unanswerable questions and just live;
Meaningful Life
at the end, to be able to say I made a positive change that had a major effect on a large community (leaving the world better off somehow)
the one thing I want out of life is purpose. To find my calling and live it;
to know that I am on the path to finding and following my calling;
to help people heal old wounds;
to live with intention and purpose;
to live my life as I do and want, to grow my soul through the lessons;
to be creative;
to learn how to stop myself from being short with my loved ones when they try to be kind;
to understand life’s purpose;
it would drastically change my life having a clear objective and a clear way of pursuing it;

Happiness


to be who I am, total connection with my spirit;
to end disconnection from others (
to honor our bodies, our minds, our spirits – and each other;
to feel serenity in making life decisions that are aligned with all those values;
to be peaceful so I may be free of these knee jerk responses so that I may act from compassion and wisdom;
to have peace of mind and clarity;
to stop my perfectionism and actually do better at work and in everything else;
to have silence in my head;
to turn off that inner voice always talking;
to get rid of unwanted negative thoughts;
to stop judging my thoughts;
to ride peacefully with whatever is presented on my journey;
to learn how to maintain internal emotional peace (especially from fear), so that I can gain self-confidence.
to learn step by step processes on how let go, detach, not judge, feel inner peace;
how to control anguish, frustration, and not to let others harm you;
not to compare my needs with others and be attached to outcomes to look good;
how to feel free. I know it is all in my head, but I often feel hindered by other people and their demands. Why can I not be who I am and not feel guilty about it?to feel more free, and that my many, many obligations would not be an obstacle to feel free.
to know that what I’m doing is worthwhile – raising kids, the work I do, the way I live my life and interact with people.
to make a positive difference for people close to me. and therefore be happy.
to maintain a good work/life balance;

 

Productivity


to master time-management;
to develop self discipline;
to create good habits;
to experience a paradigm shift that helps me view challenges differently, especially relating to self discipline and motivation; which leads to loneliness);
Self-acceptance and confidence
to build enough self-confidence to spread my message to wider audiences;
to quiet the negative self-talk;
to move away from negative self-limiting thoughts;
to quell my self doubts and just get on with it so that my life doesn’t feel like it’s one step forward and two steps back;
to be in touch with life;
to be intimate and less afraid;

Peace of Mind


to have peace of mind;
to honor our bodies, our minds, our spirits – and each other;
to feel serenity in making life decisions that are aligned with all those values;
to be peaceful so I may be free of these knee jerk responses so that I may act from compassion and wisdom;
to have peace of mind and clarity;
to stop my perfectionism and actually do better at work and in everything else;
to have silence in my head;
to turn off that inner voice always talking;
to get rid of unwanted negative thoughts;
to stop judging my thoughts;
to ride peacefully with whatever is presented on my journey;
to learn how to maintain internal emotional peace (especially from fear), so that I can gain self-confidence.
to learn step by step processes on how let go, detach, not judge, feel inner peace;
how to control anguish, frustration, and not to let others harm you;
not to compare my needs with others and be attached to outcomes to look good;
how to feel free. I know it is all in my head, but I often feel hindered by other people and their demands. Why can I not be who I am and not feel guilty about it?

Productivity


to master time-management;
to develop self discipline;
to create good habits;
to experience a paradigm shift that helps me view challenges differently, especially relating to self discipline and motivation;
to be free from worry and fear
to learn how to be in the zone;
to be more productive and focused;

Self-acceptance and confidence


to build enough self-confidence to spread my message to wider audiences;
to quiet the negative self-talk;
to move away from negative self-limiting thoughts;
to quell my self doubts and just get on with it so that my life doesn’t feel like it’s one step forward and two steps back;
to recognize all the good in my life, and being content with it.
to worry less about my performance at work (which is very high, but due to family conditioning, I always feel ‘on trial’);
to feel more courage, and less embarrassment;
to be confident about consistently making good decisions;

Meaningful Work


to fInd a way to earn a living doing something that contributes to others, yet doesn’t rob my soul;
to find a passion and stick with it;
to find a way to pursue my calling while also supporting my family financially.
to be able to find fulfillment in my career
to find how to reconcile productivity and relaxation. Oftentimes I get so engaged in my work that I end up burning out or running into hours for relaxation.
to truly zero in on the essence of what my talent or gift is;
to realize that what I have to offer is exactly what the world needs at this point in time;
to achieve my fullest potential in terms of skills that I have;
to translate my potential into a comfortable lifestyle for me and my family;
to feel like I’m not just ‘going through the motions’ at work and remove the feeling that my ‘real’ life is lived outside of work
to know what I want and have the resolve not to re-evaluate it too soon;

Co jest Twoimi 5 najważniejszymi rzeczami w życiu?

niedziela, 31 października 2010
co mnie dookreśla

Proste pytania, ale czy proste odpowiedzi?

  • Who: Whose life will I touch today, and who will touch mine?
  • What: What will my goals be today, what will engage and connect me with my life?
  • Where: Where will my life take me today--both literally and metaphorically?
  • When: When will I have the most energy today; when will I find time for peace and quiet?
  • Why: Why am I visualizing my day as I am--is there anything I want to re-imagine in a more positive light before I start?
  • piątek, 29 października 2010
    co daje mi szczęście

     

    1, piękny wschód słońca na dzień dobry, taki z czerwienią na niebie
    2, słoneczny poranek, dający power na cały dzień
    3, uśmiech mego dziecka
    4, lekkie śniadanie
    5, kawka , ale wyłącznie w towarzystwie /sama kawę pijam rzadko/
    6, inspirująca rozmowa z kimś znajomym, albo nowym /wczoraj kupowałam ciuchy i podsłyszałam rozmowę o warsztatach z aniołami, babka ma aure i je widzi itd/
    7, dobry uczynek, który komuś zrobię /zwłaszcza jak się nie spodziewa/
    8, rozmowa, rozmowa, rozmowa...
    9, dobry, nasycający sex
    10, rozmowa z dzieckiem btw, czyli np przy lepieniu pierogów /ja ich już 6 lat nie lepię/
    11, kontakt fizyczny, bliskość męża, przytulenie a nawet gdy robimy coś innego, to taka bliskość po prostu
    12, piękna muzyka, np Sade 'babyfather'
    13, rozmowa telefoniczna , spontaniczna, trafiająca akurat w czyjąś potrzebę
    14, widoki leśne, przyroda w ogóle, ogarnianie tego wzrokiem
    15, modlitwa, dająca spokój i pokój
    16, moje własne tiramisu, kawałeczek choćby
    17, szczęście promieniujące od kogoś tak mocno, że i mi się udziela
    18, pogodzenie z własnymi ograniczeniami i akceptacja ich
    19, poczucie, że jestem kochana

    czwartek, 28 października 2010
    pogrzeb mojego marzenia

    Wczoraj poszłam do szewca oddać buty do zwężenia i kazał mi odebrać je po 2.11. Pomyślałam ,że to jeszcze z 2 tygodnie, ale gdy w domu zerknęłam na kalendarz to odkryłam, że to już po niedzieli. W związku z tym , że odmówiono mi dotacji 40.000PLN na moją nową firmę, to moje marzenie umiera. Zrobię mu nawet symboliczny pogrzeb. Umiera stare marzenie, ale...rodzi się nowe. Mam nowy, lepszy pomysł na podobny słodki temat bez żadnych 140.000 PLN /bo tyle potrzebowałam faktycznie na realizację mojego pomysłu biznesowego/, może i nawet 5.000PLN wystarczy na rozkręcenie i zarobienie kasy na Euro2012.

    Tak więc jadę znów do G. na rozmowy biznesowe i podpisywać umowę w innym kształcie. Tańszym kształcie...A nawet mam nowe, inne biznesowe pomysły związane z zarządzaniem własnym dobrem, jakim jest zdrowie. 

    Tagi: biznes
    09:37, mamapa
    Link Komentarze (2) »
    poniedziałek, 25 października 2010
    weekend w górach

    Własnie świeżo jestem po 3 dniach w górskim domku, z rewelacyjnymi gospodarzami. Przyjechaliśmy w piątek ok 13 i zaskoczono mnie totalnie zupą rybną , ugotowaną specjalnie dla mnie i jeszcze z zapytaniem , czy wolę dużo ryby w zupie, czy mało. Dużo lubię , więc Pani Babcia /sprawczyni tejże zupy/ siup wrzuciła do gara sporo drobniutkiego karpia. Mniam, paluchy lizać tylko. Dla reszty mej rodzinki była zupa jarzynowa i mięsne 2gie danie. Zapytana zostałam co ja chcę na drugie, no dobra niech będzie to nieśmiertelne jajko /od 18 lat nie jem mięsa, jeśli już to bez nóg, czyli ryby tylko/, już w zasadzie nie będę oczekiwać selera smażonego, czy innego sera w panierce. Ale Pani Babcia wraz z Gospodynią machnęły 150 pierogów z jagodami, tak bym i ja mogła skorzystać obiadowo. Szok. Wzięłam się pilnie za krojenie sałatek /wszak na moją i Małego urodzinową klację ma być 11 osób dorosłych i 6 dzieci/ i Pani Babcia zaczęła mi pomagać kroić, ale tak drobniutko, że wymiękłam i powiedziałam jej, że takiego rozmiaru papryki to jeszcze przez najbliższe 20 lat nie osiągnę, bo moja wygląda jak rabana siekierą przy jej drobnicy. Siedziałyśmy w kuchni, kroiłyśmy, zrobiłam 2 torty, gadałyśmy, ja, moja Mama, Pani Babcia, Gospodyni - taki babski krąg. Do 18ej nam zeszło na tym szykowaniu. Rozliczam się za pobyt i szczęka mi opada bo gospodyni mówi, że dzieci tak mało zjadły, że więcej jak 10zł za obiad za osobę nie może policzyć!!

    Rozlokowaliśmy się w największym pokoju tj zielonym, łóżko małżeńskie, 2 pojedyńcze i śliczne, stare łóżeczko dla Małego. Takie z drewnianym odpinanym bokiem i piękna pościelą w żyrafy i słoniki. Szafeczki i komody urokliwe, a w łazience gorąco jak w piecu /bo i komin w łazience był/ wraz ze stale gorącą wodą w kranie /bo bywają godzinowe limity na kąpiel u oszczędnych wynajmujących/. Mnóstwo słoników wszędzie, bo gospodyni zbiera. Dobrze dobrane , zielone dodatki, dywaniki pod łóżkami /nie lubię gołą stopą stanąć na zimnej podłodze/. I to wszystko za 30zł od osoby, do 5 lat gratis, a do 7 lat 50% ceny. Goście przyjechani zaczęli sobie świętować w % sposób, co mnie wcale nie kręci, ale dołączyłam do nich i nawet wypiłam greckiego wina pół lampki /które to wino sama wybierałam/. Wytrzymałam tylko do 23, wszak wstałam w piątek tradycyjnie o 5 rano / a po czwartkowym seksownym seminarium dla rodziców wróciłam do domu o 21 i do 24 pakowałam nasze rzeczy na wyjazd i robiłam sałatki/. Goście pili do 2 w nocy, to i spali długo, ja zaś obudzona ok 6!!! poszłam do kuchni coś ciepłego wypić i poszłam biegać. Taki ranny jogging ma wiele zalet, wybudza do końca, każe oddychać głęboko, można przemyśleć wiele spraw. Ostatnio biegałam rok temu, ale tu cisza w domu, dzieci zaopiekowane, więc odpowiedni strój i w drogę. Nogi same mnie niosły przez 30 minut, poznałąm najbliższą okolicę i wróciłam do domu. Tutaj dalej cisza, bo poalkoholowy sen jest długi, gospodarze w kuchni coś robią. To coś to przygotowany super stół na śniadanie, filiżanki, talerzyki, świeże bułki i ciemny chleb, wędlina od masarza /sama też od niego kupiłam sobie do domu/, parówki dla dzieci, jajko na twardo czy miękko wolę?? Opad szczęki...Zjadłam pyszne śniadanie , dołączyły dzieci moje i brata męża mego. Lubię jeść w towarzystwie /kiedyś we wrocławskiej wegetariańskiej Vedze przysiadłam sie do jedynego człowieka w barze, żeby zjeśc z kimś, a nie sama przy stoliku - on był zaskoczony pytaniem o przysiąście się do niego, ale nie odmówił/, rozmawiać, niespiesznie być. Wzięłam prysznic, szykuję się na spotokanie biznesowe w niedalekim Świeradowie-centrum, a reszta towarzystwa dopiero wstaje, gdy ja już wsiadam o 10 do auta. Planują iść na Stóg Izerski, ok niech idą, byleby zdążyli na 18 na kolację urodzinową. Wyjeżdżam, spędzam konkretne 1,5 godz na rozmowach z A., jednak poganiają mnie, bo chcą moje auto zabrać. Wracam z A. do naszego domku, pożyczam auto na zabranie reszty wycieczkowiczów, usypiam Małego i mam czas na rozmowy biznesowe. Jest niespiesznie, leniwie płynie czas , tak jak lubię. Dojeżdżaja kolejni goście.

    Górska eskapada zakończyła się o 17 , wrócili zmęczeni, ale szczęśliwi. Nieprzygotowani kondycyjnie będą jutro kwekać na zakwasy i zamroczenie poalkoholowe. Cóż....Tymczasem zanoszę do sali biesiadnej z kominkiem /gospodarze juz od 3 dni tam palą, żeby ciepło było/ wszystkie wiktuały, bo o 18 startuje birthday party. Jeszcze brata męża dziecko ma urodziny, więc zdmuchnięto świeczki z 3 tortów. W ogóle zapomniałam pomyśleć o życzeniu przed zdmuchnięciem świeczek, ale to podobno dobrze rokuje. Towarzystwo zmęczone piątkowym alkoholem i sobotnią górską przebieżką, tylko ja z koleżanką szalejemy na parkiecie w rytm muzyki, no przepraszam porywam niespełna 2 letniego tancerza /bo Mały dopiero w niedzielę ma równe 2 lata/ w ramiona i wywijamy oberki, mąż i inni kuszą się na tańce, ale coś marudzą o obolałych stawach. Przed północą wszystko się kończy.

    Rano budzę się o 5 i ledwo wytrzymuję do 6 w łóżku, więc już przed 7 mam jogging w deszczyku. Co tam każda pogoda jest odpowiednia, tylko należy mieć właściwy, profesjonalny ubiór. Wracam, jem śniadanie, reszta śpi, więc na 9 zawożę autem Panią Babcie i Mamę do kościoła na mszę /niewiarygodne jak taki prosty gest może uszczęśliwić 80 letnią osobę, prawie płakała ze wzruszenia/. Potem sie kręcę, reszta wstaje, odbieram obie panie z kościoła, pakuje się. Reszta kibicuje Kubicy w tv, potem pada pomysł jazdy do zamku Czocha. Tyle, że nikt mi nie mówi, iż o 11 jest wyjazd, a inni bez dzieci spakowani już są, tylko ja zbierfam tysiace rzeczy, miseczek, chowam 2 niezjedzone torty, a reszta czeka w zimnie na dworze, przy autach. Czeka na mnie, tylko, że ja tego nie wiem!!! Mąż mnie pogania, więc wychodzę na dwór i mówię, żeby jechali beze mnie, bo jeszcze 30 min potrwa pakowanie wszystkiego. Nie, zaczekają ale patrząc cały czas na zegarek i bębniąc butem o ziemię. Niech się od.... ode mnie. Ja nie muszę wcale jechać, niech mąż po mnie wróci. Ale nie, mąż sam beze mnie nie pojedzie, więc wszyscy wściekli czekają na mnie. A czy ktoś zapyta, czy może coś pomóc, gdy tak kursuję z torbami pomiędzy domem i autem? NIE, bo takie pytanie jest za trudne...

    Na przedmurzu Zamku Czocha siedzę na ławce i ryczę. Wolno mi...Zapłaciłam 5 zł, to tyle kosztuje moje siedzenie na ławce i machanie nogami...Wolno mi...Głęboko oddycham, ale nie pomaga, łzy same cisną się do oczu, pod okularami p/słonecznymi nie widać, a nawet jak widać to guzik mnie to obchodzi. Wolno mi...Chłodne powietrze i zwiedzanie zamku dobrze mi robią, strzelam sobie fotkę przy łóżu królewskim z tajną zapadnią dla kochanek /łoże wywraca sie o 180 stopni i niewiasty lecą głową w dół na betonową, głebokę studnię/. Może i mi takie łoże przydałoby się? Nocleg na nim to bagatela 900zł ,ale zapadnię zablokowano, coby nie ułatwiać zadania niewiernym kochankom. Jedziemy na wodospad, jemy ryby i torta malinowego /pani zgodziła sie na konsumpcje własną/. Potem już 2 godz jazdy i w domu cała kompanija.

    Cóż refleksja pogórska jest taka: nie wszystko co miło się zaczyna, takowym okazuje się na końcu...

    piątek, 22 października 2010
    czyżby niepowodzenie?

    Jestem poirytowana delikatnie mówiąc, żeby nie powiedzieć wcurw....tym , że z powodu braku bzdurnego x razy 3 w punkcie 2 części A odrzucono mój wniosek!!!!!, zaś pytania dotyczyły:

    1, czy jestem osoba zarejestrowaną w PUPie                           2, czy jestem kobietą wchodzącą na rynek pracy po macierzyńskim/wychowawczym                                              3, czy pracuję

    Zaznaczyłam x przy pkcie 2 bo jest prawdziwe i dotyczy mnie, oraz premiowane jest najwyższą ilością punktów, choć istotnie zaznaczenie nie w pkcie 1 i 3 nie wyklucza prawdziwości powyższego. Odwołanie od tej decyzji wg regulaminu mi nie przysługuje!!!

    Ja w 6 dzień składania wniosków byłam 15ta, koleżanka             w 13 dzień składania wniosków była 100na, zaś przez 1 dzień wpłynęło do nich 130 wniosków. Nagle przez jedną noc obudziło się 130 przedsiębiorczych kobiet i hurmem złożyło w kancelarii projektów europejskich 130 wniosków?? Tak?? Jakoś trudno mi w to uwierzyć...tere fere kuku.

    Drzaźni mnie taki sposób napisania regulaminu, /chyba niezły prawnik nad nim siedział/, że otrzymują 230 pomysłów na biznes ZA FREE odwalając nagle z błahego powodu 90% wniosków.

    Moja koleżanka dostała taką samą odpowiedź odmowną, a jej wniosek weryfikował gość zawodowo zajmujący się pisaniem wniosków o $ z UE i on robi to za pieniądze - aż tak się pomylił?, 2ga koleżanka czeka na odpowiedź listowną. No nie mogę tego tak zostawić, już znalazłam dodatkowy, poza bankowy sposób finansowania mojej firmy, znalazłam idealny lokal, a tu taka pierdoła ma mnie odwlec od realizacji mojego celu???

    Musi być jakaś droga odwoławcza, w końcu Alicja Tysiąc wygrała w Strasburgu swoją sprawę i odszkodowanie nie z powodu swoich problemów ciążowo-zdrowotnych i że miałą rację, ale z powodu braku trybu odwoławczego, gdzie wciąz odsyłano ją od Annasza do Kajfasza.

    Jakie są pomysły na wyjście z tego patu?                        wściekła bussineswoman

    Tagi: biznes
    05:39, mamapa
    Link Komentarze (2) »
    poniedziałek, 18 października 2010
    praktykowanie wdzięczności

    Od mojego ostatniego wpisu minął dłuuuuggggiiii tydzień, a działo się u mnie jak przez miesiąc cały.

    W poniedziałek , czyli w urodzinowy dzień zostałam zaskoczona surprise party, czyli jak wniosłam do koleżanki 2 dzieci i mnóstwo toreb na 3 podejścia z myślą, że to na góra 2 godziny spotkanie, to zza szafy wyskoczyły koleżanki i razem z moimi dziecięćmi śpiewali mi 100 lat do pięknego piernika z 4 świeczkami / 40 by się nie zmieściło ha, ha, ha/, dostałam cudne kolczyki i wisiadełko na szyję, ledwo łzy powstrzymałam ze wzruszenia. Ze wzruszenia i wdzięczności, że ktoś pomyślał o mnie i zechciał zrobić mi niespodziankę, napracował sie przy tym , zaprosił kilka osób i udało się mu mnie zaskoczyć. Zaliczyłam wycieczkę biznesową do Gdańska, poznałam bliżej świetną Kasię B. / ma milionowe nazwisko/, wkręciłam się do niej wczoraj na niedzielne pierogi nawet i to z 3 dzieci /owe przyniosłam ze sobą, pierogi również/, ruszyłam sprawę zamiany naszego mieszkania / stojącą od lat wielu/, znalazłam lokal na moją firmę w samiutkim rynku, obdzieliłam moim tortem urodzinowym wiele kobiet / tort zrobiłam ogromny i uprawiałam objazdówkę z nim u kawowych koleżanek/, spotkałam dawno niewidzianego znajomego i proponuje mi nowy biznes, najlepszy na świecie wg niego, bo z dużym potencjałem / kto to wie?/, odbyłam wiele poważnych i lekkich rozmów o rzeczach wielu z osobami mi bliskimi i życzliwymi.

     Spotkałam się z jawną i nieukrywaną wrogością w stosunku do mojej osoby /nie trzeba było mnie molestować w dzieciństwie panie J., to byś nie chciał mnie tak nienawidzić/. I nawet za to jestem wdzięczna, bo to mi pokazuje jak cenne są inne osoby w moim życiu i jak wiele dla mnie znaczą. Co też mam przyjemność im mówić. Spotkałam się z uroczym dr Z. u niego w domu / nie bał się mnie!!!/ i prawie 3 godziny spędziliśmy na pięknej i chrześcijańskiej rozmowie /jeszcze przy okazji zrobiłam z nim interes całkiem przypadkowo/.

    Rozmawiałam z moim nowym pastorem o porzuceniu starego, znalazłam wiele zrozumienia w jego sercu. Odbyłam długą podróż do Torunia, zaliczając 11 godzin rozmów z Małżonkiem /w domu aż tak wiele czasu na konwersację nie mamy/, objaśniając mu mój punkt widzenia i swoje potrzeby, dyskutując o naszej rodzinie i jej wizji, celach i drodze, jak ocenia naszą rodzinę po 20 latach / w życiu nie umawialiśmy się na 4kę dzieci ha, ha, ha/ naszego bycia razem. Dopytywałam się nawet męża, czy jemu też odwali /jak to się innym zdarza/ i za lat kilka nie znajdzie sobie nowej żony w wieku jego córki i kupi harleya, czując, że oto nowe życie go czeka /bez starej żony oczywiście! ha, ha, ha/.

    Otóż nie, mój mąż mnie kocha i będzie kochać zawsze /tylko czemu zapomina o tym mówić częściej niż 2 x do roku??/, nie zamierza mnie zostawiać dla jakiejś siksy, a nawet jak moje przychody z mojej firmy przewyższą jego zarobki, to on może zostać w domu i wychowywać dzieci. Wow!! Czekam na to.....Po toruńskiej wycieczce, gdzie obkupiłam się w pierniki, poprzywoziłam dzieci od 3 babć, jeszcze zaliczyłam urodzinowe party mojej ex-przyjaciółki, w końcu na 40ce dobrze się bawić można. Wszystkie densy solo na scenie - to ja, wszsytkie wyginane densy z facetami - to ja, tylko soczek z wodą /nie wódą!!/ - to ja, mnóstwo rozmów ze znajomymi widzianymi 20 lat temu - to ja. Po pólnocy jak kopciuszek opuściłam wraz z mężem /a to chyba nie jak kopciuszek!!/ zabawę, by z zakwasami potanecznymi wdrapać się na nasze 3 piętro, by zapaść w błogi sen.

    Mój błogi sen  - bez względu na to, o której idę spać - trwa zawsze do ok 5 rano. Ale i za to jestem wdzięczna, bo mam czas na wszystko, co jest dla mnie ważne.

    A odkryłam , że jeśli Bóg jest w moim życiu na 1szym miejscu, to cała reszta układa się jak powinna. Amen.

    poniedziałek, 11 października 2010
    40 lat minęło....

    No i bum! Dziś mam 40te urodziny....aaaaa. Nie skłania mnie to do żadnych refleksji i podsumowań, tyle że stwierdzam fakt, iż:

    mam 4 dzieci

    20,5 letni staż małżeński z tym samym facetem

    lubię siebie i innych

    mam dobre relacje z Bogiem

    jestem poukładana

    mam kilkoro sprawdzonych w życiu znajomych

    i właśnie otwieram własną firmę

    czyli.....jest dobrze

    szczęśliwa jak nigdy Kasia

     

    niedziela, 10 października 2010
    osiąganie celów

    Wczoraj pojechałam do G. finalizować podpisanie umowy z CA. Waszystko początkowo wydawało się proste i szło jak po maśle. Już w poniedziałek wydzwaniałam do firmy CA, żeby powiedzieć jej szefowej, że w weekend, a najlepiej sobotę przyjadę i porozmawiamy, zadam miliony pytań i ustalimy nasze wspólne cele. Odebrał pracownik i obiecał, że wszystko przekaże i szefowa oddzwoni, bo on mi numeru telefonu komórki do niej dać nie może. Ok, ja to rozumiem, w końcu w poprzedni piątek osobiście z nią ustaliłam, że w sobotę się spotkamy i tylko mailowo to potwierdzę. W środę wysłałam maila potwierdzającego, ale coś mnie tknęło żeby jeszcze dodatkowo telefonicznie to dogadać z nią. Czyżbym się myliła, że należy ponownie potwierdzić ustalenia? Ależ skąd!!! cały czwartek i piątek wydzwaniałam do nich, że bez potwierdzenia nie kupię żadnych biletów na 8 godzinną jazdę pkp. W końcu postanowiłam kupić bilety i jechać bez tego ostatecznego potwierdzenia. Z piątku na  sobotę po odstaniu w długiej kolejce do kasy, tuż po północy wsiadłam do IC. Plan był prosty, jadę, może śpię i o 8,30 rano będę w G. W przedziale było 2 mężczyzn i młoda dziewczyna oraz para.       Ok, nie wyglądali na rabusiów, czy innych dolewaczy usypiaczy do napoju, siadam koło nich. Ja i moje klamoty tj torebka, teczka skórzana /zapomniałam do niej włożyć laptopa/ i....różowa torba z napisem scout girl na ramię, pożyczona od mojej młodszej córki. W ostatniej chwili wzięłam z domu do różowej torby cieńki koc, a może się przyda? Wyglądam jak skrzyżowanie harcerki/skautki z kobietą interesu, ha, ha, ha. Obok w przedziałach wesołe męskie towarzystwo ubawione i upite wraca po meczu Śląsk Wrocław -ktoś tam. Wsiadam , większość pasażerów czyta książki, więc światło max jasne, pkp oszczędza na grzaniu, więc wyciagam koc i oparta o faceta z Gdyni i przykryta kocem po czubek głowy podsypiam. Słabo to idzie w pełnym świetle, ale tuż po 2 w nocy, gdy główny czytacz wyszedł na dłuższą chwilę, to zmniejszyłąm światło na wersję do spania. Nie zauważyłam, że inny czytacz siedział pod oknem, oj sorry, ale o 2 w nocy to raczej się chce spać - a ja ostatnio spałam w czwartek!! Para wysiada , więc opuszczam swoje miejsce obok gdynianina i zajęłam 2 siedzenia. I to był błąd, bo gdynianin miał masę ciała okrągłą dość i świetnie grzał, a moje podwójne miejsce lodowate jak nic. Ale jakoś w rytm stukotu kół po torach zasnęłam. Obudziło mnie coś o 5 rano. To coś to: przerażliwy ziąb /spałam w płaszczu pod kocem/ i brak ruchu pociągu. Okazało się , żę w Gnieznie już od godziny stoimy bo coś się urwało i naprawiają. Tory się urwały?? Zboże na torach , które samoobrona postanowiła wywalić, zamiast zasiać? Otóż walnęła sieć trakcyjna i nic przez najbliższe 1,5 godz nie pojedzie. Super coś dla mnie, jadę na godzinę 9 na spotkanie i akurat pasuje mi 3,5 godzinne opóźnienie!! Poszłam do kierownika pociągu i pytam co dalej. a on, że o 6,30 będzie kolejny rejsowy z Poznania do G. to można się przesiąść. Z tym samym biletem, ok wracam do swojego przedziału, ale zanim go znalazłam to obeszłam cały pociąg. Bo nie pamietam czy mam iść w prawo, czy w lewo. Wszyscy pasażerowie na mój widok zadają mi pytania, co wiem to mówię, ale czy ja jestem pracownik pkp?? Znalazłam swój przedział, mówię im co wiem, ale zastanawiam się czy ten kolejny pociąg to inter regio osobowy? Bo ja jadę pośpiechem i okaże sie jeszcze , że osobowym zajadę na godzinę 15 , a o 15,35 mam powrót z G. do Wrocławia. Więc ponownie wracam do kierownika pociagu i dopytuję, tym razem trafiam bezbłędnie do swojego przedziału, bo.....panowie obok naszych przedziałów zarzygali korytarz, więc z daleka można było to rozpoznać nosem. Kierownik pociągu mówi, że kolejny pociąg to pospiech, ale nie wiadomo który będzie pierwszy w G. , więc lepiej się przesiąść do nadjeżdżającego, z wyrzutami sumienia włączyli ogrzewanie, a na pytanie gdzie można napić się czegoś gorącego, skoro stać będziemy minimum 1,5 godz, powiedział, iż dworzec gnieźnieński o tej porze...śpi. I kawę to mi jakis pan obok niego zaproponował, ale ....u siebie w Gnieźnie w domu. Ha, ha, ha....Poza tym czekamy na zmiane lokomotywy, a ta jedzie z prędkością 40km, jeszcz epróba przyłączenia do naszego pociągu musi być, to on wcale nie wie czy i kiedy ruszymy. O żesz...Wracam do swojego przedziału, zbliża się godzina 6 i pół pociągu czeka na zimnym peronie na kolejny pociąg. Ja też zastanawiam się na głos co robić, ale gdynianin mówi, że ten pociąg jest zwykle zapchany i jeśli dołaczy do niego choć połowa tych ludzi to będą stać. No stać do 11 to ja nie mam zamiaru, bo chce mi się spać i nie mam zwyczaju pędzić za innymi jak w stadzie baranów. Ja podejmuję decyzje npdst logiki, a nie emocji. O 6,14 wyskoczył facet z naszego przedziału /zostawiając czapkę w tym pośpiechu/ i w całym pociągu zostało nas tylko 4 osoby. No teraz to można się wyłożyć na całego, jest ciepło, bo grzeją, prawie luksus. A na dodatek za 15 min przyjechała nasza lokomotywa i my też pojechaliśmy! Jakoś zaczęliśmy rozmawiać w 4 osoby i dowiedziałąm się wiele ciekawych rzczy. Student z Lublina opowiadał, że we Wrocku /moim rodzinnym mieście przecież/ jest wybudowane i zatopione metro pod dworcem gł pkp, że z pl. grunwaldzkiego miał być pas startowy dla samolotów za Niemców, że stadion Olimpijski ma taką nazwę bo to nie w Berlinie, a we Wrocławiu miały być mistrzostwa olimpijskie w 1938r. i wiele takich ciekawostek, studentka z Tczewa opowiadałą co dzieci robią na koloni, jak są grupy wiekowe od 7-18 lat, gdynianin opowiadał o swoich wakacjach. Okazało się, żę lublinianin studiuje we Wrocku i brał udział w autosptopie na czas /dostają od organizatorów trasę np na 1400km i który team pierwszy dotrze , ten wygrywa różne nagrody - zawsze wygrywają dziewczyńskie teamy/ i opowiadał zabawne dykteryjki z tych swoich 2 austostopów. Było wesoło i ciekawie aż do G. W międzyczasie dostałam telefon z firmy CA, że szefowa czeka na mnie w....niedzielę! Jaką niedzielę? ja jadę juz 12 godz i dziś jest sobota, więc o żadnej niedzieli nie chcę słyszeć, bo nie po to mam tyle przygód podróżniczych, by jeszcze nocować w G. Ok, czekają na mnie, będę ok 12. Dziś w sobotę. Na pożegnanie zaprosiłam chłopaków z pociągu do mojej firmy w rynku /jeszcze nie mam lokalizacji!!/, bo napewno ją znajdą!

    Wysiadam, G. jest piękny i słoneczny, a ja głodna niesamowicie. Zastanawiam się, czy najpierw zjeść, czy najpierw iść w sparwie interesów. Moja obowiązkowość zwyciężyła, znalazłam w rynku siedzibę CA i weszłam tam. Szefowa czeka, zaprasza i dzwoni po wspólnika, on zaraz przyjeżdża i zadaje mi proste pytanie: czy ja wolę rozmawiać o interesach po angielsku, czy niemeicku? O rany, jestem niewyspana, wymiksowana podróżą, ledwo myślę po polsku, a tu taki wybór. Szef jest Niemcem i nie odważę się gadać z nim w jego ojczystym jezyku, bo zaraz wyjdzie moje słabe pamiętanie rodzajników /ostatni raz gadałam po niemiecku 20 lat temu, w liceum !!/. Poza tym on tak szybko mówi po niemeicku, że ledwo nadążam. Ok, wybieram angielski, niech się dzieje wola Boża. Co ma być to będzie. 1,5 godziny rozmawialiśmy, ustalaliśmy i wyszłąm od nich z umową do podpisania /po uprzednim przejrzeniu przez mojego prawnika/ dającą mi wyłączność na cały Dolny Śląsk. Huurrrraaaaa...

    Jestem taka happy, że nawet głodu nie czuję, ale wychodzi na to, że za 1,5 godz mam pociąg powrotny i będę tuż przed północą we Wrocku. Więc ja Kasia-bizneswoman poszłąm na obiad do...baru turystycznego, gdzie za 4,90 zjadłam 2 naleśniki z grzybami i surówkę. Dopiero z pełnym żołądkiem uświadomiłąm sobie co osiągnęłam i poszłam na kawę, droższą od obiadu! Za całe 5,50zł.

    Usiadłam w fotelu i pijąc gorący płyn uświadomiłam sobie ile przeszkód musiałam minąć, by znaleźć się tu gdzie jestem. A moja firma jeszcze nie istnieje, dopiero za jej rejestrację się zabieram. Cały pomysł mam w głowie. I umowę na wyłączność w promieniu 300km. HHHHUUUURRRRRAAAA

    piątek, 08 października 2010
    jestem zakręcona, ale elastyczna

    Zapisałam się w środę na warsztaty 'kobieta i jej emocje'. Temat ciekawy, w sam raz dla mnie. Nic to, że odległy o godzinę jazdy autem od mojego domu. Rano zrobiłam zakupy, wybiegałam syna, zadzwoniłam w 1000 miejsc związanych z Euro 2012, dowiedziałam się....prawie wszystkiego, nie zaliczyłam drzemki , bo oświeciło mnie, iż nie złożyłam oryginalnych podpisów, tylko parafki we wniosku o dofinansowanie mojej firmy skromną kwotą 40.000 PLN z funduszy UE, więc mailowałam i wydzwaniałam do szefowej projektu, czy uwzględnią moje ptaszki parafkowe.

    Mąż przywiózł Małą i Dużego z placówek oświatowych na styk z moim wyjściem, więc niania do Małego była potrzebna tylko na 5 minut, ale już przyszłą i została na trochę. W tym czasie małżon z pustym żołądkiem zawiózł mnie na stacje pkp, gdzie opuszczony szlaban, uniemożliwiający dojechanie max blisko do torów, podniósł mi poziom hormonów stresu we krwi wysoko, oj wysoko. Ale na pociąg zdążyłam. Przesiadłąm sie potem do 2go pociągu i za 45 min wysiadłam na odległym Brochowie. Ponieważ do celu miałam jeszcze 2 długaśne przystanki autobusem, to zapytałam pierwszego faceta pod kioskiem ruchu, czy daleko będzie do miejsca szkoleń, jak pójdę pieszo. A on, że chetnie mnie swoim autem podwiezie. Oooo, nie mam nic przeciwko, jestem obładowana torebką /za krótką do powieszenia na ramię - więc dzierżę ją w łapkach/, teczką z laptopem, reklamówką z kalendarzem i winogronami - moje ręce zajęte maksymalnie. Siadam do auta, pan kluczyk przekręca i nic, ponownie to samo, więc przeprasza za niedyspozycję auta i przekłada akumulator. Zapala stacyjkę i....powtórka z rozrywki, czyli auto stoi, ja w nim, a jedyny autobuz za chwile nadjedzie i odjedzie beze mnie. Pan bardzo sie stara i proponuje, że podwiezie mnie córki autem, więc za moment podjeżdża czymś innym, a ja....siedzę w jego pierwszym autem i dziwię się, że jakiś facet do mnie macha i ttrąbi!!! Toż to on Migiem przesiadam się, grzecznie dziękuję za fatygę, idę do budynku szkoleniowego z poprzedniego tygodnia, łapię za klamkę, a ona....nic. Zamknięte. Patrzę na zegarek, jeszcze 30 minut do warsztatów, więc ktoś powinien już być /tak było w zeszłym tygodniu/. Zaglądam do kalendarza i oswieca mnie, iż wasztaty miały byc 8.10, czyli W PIĄTEK, a ja w czwartek stoję pod zamknietymi drzwiami i tego nie zmienię.

    O nie! Tylko nie to! Zaopiekowałam dzieci /pojechały na aikido z Mężem i jeszcze dodatkowe dziecko do zawiezienia mu wkręciłam/, wykroiłam sobie 4,5 godz wolnego czasu, a warsztat w inny dzień? Co tu robić? Po 1sze muszę wydostać się z tej odległej części miasta, po 2gie wydzwaniam do koleżanki z zaproszeniem w góry na moje urodziny, po 3ie organizuję sobie zaaranzowanie czasu w ten popołudniowy czwartek : pan Z. kupuje prezent ślubny i nie może, mama nie odbiera telefonu /choć pewnie jest w domu i bedzie żałowała niepójścia na kawę do rynku/, koleżanka S. ma rozładowany telefon i tylko poczta w komórce się zgłasza. Co jest? Mam wracać do domu, żeby zupę gotować? Wsiadam w autobus i myślę co dalej.  Wiem: przecież jeszzce w pociągu rozmawiałam z agentem nieruchomości w sprawie wynajmu lokalu w rynku na moja firmę i on twierdził, że nic nie ma. Jakoś w to nie wierzę, pojadę i sama sprawdzę, a teraz mam na to czas! Było mi gorąco, więc do zajętych rąk dołożyłam płaszcz. Taka Kasia-wielbłąd. No więc 1sze co to podeszłam do organizatora warsztatów, ale już po 17 i poszli do domu. Potem studiowałam tablicę z nieruchomościami na wykup i wynajem od gminy. Kupno terenu koło stadionu na Euro 2012? Ciekawie brzmi, tylko ja nie mam kasy na wynajem chociaż, a co tu o kupnie mówić. Po 2gie nawinęła mi się firma deweloperska w rynku, to nic że pani już szykuje się do domu, bo narzeczony w holu czeka. Na jedno pytanie może mi odpowiezieć. Lokale mają, ale typu business class w biurowcach, a ja szukam parteru z cudną witryną. Idę dalej, wpadam do księgarni gdzie za 110zł wynoszę wielką torbę książek /tak jakbym miała niby wolne ręce, żeby je nieść!!/ i szukam dalej lokalu dla mnie. Te ładne  są już pozajmowane, do innych zaglądam i oglądam metraż, sufity, stan ścian, wysokośc, szacuję czynsz i koszty ogrzewania. W jednym wzięłam nawet namiar do właściciela, bo pracownik powiedział, że nie zamierzają upaść /gdy powiedziałam po co telefon do jego szefa/ i lokalu z pewnością nie zwolnią. Kolejne śliczne, idealne wolne lokale są koło....zakładów pogrzebowych. Jenyyyy. Zmeczona tą wrocławską wycieczką wpadam na business meeting i proszę o podrzucenie mnie w pobliże grunwaldzkiego dawno nie widzianego znajomego. On sie zgadza, zawozi pod sam dom i okazuje się, że razem możemy zrobić inny biznes /którym ja się już zajmowałam, a on dopiero zaczyna i potrzebuje wsparcia i rozmowy na ten temat/. No akurat coś dla mnie, bo tamtego tematu biznesowego jeszcze do końca nie zamknęłam i jestem nań otwarta. Dziś mamy się spotkać w tej sprawie. Wychodzi na to, że OPŁACIŁO SIĘ wyjść z domu na szkolenie w niewłaściwy dzień. Amen.