Część ferii spędziłam w górach z całą rodziną. Było sporo śniegu, więc oprócz zabaw bałwanowo- sankowych kilka dni zjeżdżałam na nowej dla mnie górce w Świeradowie. Cała natura zachęcała do bycia na świeżym powietrzu. Cudne słońce, 15 stopniowy mrozik i piękne widoki zaszronionych drzew. Wjechałam gondolą na górną stację i....zbielałam. Początkowa trasa jest czerwona /w stopniu trudności/, patrząc na nią z góry 1sza myśl to...chęć ucieczki. Druga myśl nie pozwala rezygnować: no najwyżej jeden raz zjadę. I tak zrobiłam, jeszcze musiałam wspierać Małą Córkę, która do takich nachyleń nie przyzwyczajona. Zjechałam pierwsza, czekam na córkę jadącą asekuracyjnie. Czekam aż dojedzie do mnie i ruszamy dalej. I tak po kolei ugryzłyśmy całą górkę. Gdzieś w 1/3 zjazdu zatrzymałam się i widok tego nachylenia, które dopiero co pokonałam dał mi dużo frajdy. Zjechałam, mimo iż się bałam!! Chcę to poczuć jeszcze raz, i jeszcze, i jeszcze.

Zjazd za gondolą miał dwie wersje. Pierwszą łagodną, a drugą stromą. Ilekroć zjeżdżałam łagodniejszym zjazdem widok górki mnie zniechęcał. Ale i kusił. A może spróbuję? A jak nie wyhamuję? Ok , przymierzę się potem. To potem trwało 3 dni. Zjechałam tym zjazdem i poczułam, że zwyciężyłam. Nie to , że się nie bałam. Bałam się dalej, ale mimo to zjechałam. Z wyższego zjazdu miałam lepszy widok, szerszą perspektywę przed sobą i dużo wolnego stoku. To co jawiło mi się trudnością, było ułatwieniem, lepszą wersją wąskiego, łagodnego zjazdu. Na trudniejszym początku nie było sporo chętnych do jazdy. Wiekszość zjeżdżała za większością. Cholera, i tak samo jest w życiu!!

Wczorajsze fajerwerki rozświetlały niebo w cudowny sposób. Kaskada kolorów i nastrój oczekiwania czegoś nowego, lepszego skłania do robienia postanowień noworocznych. Moje postanowienia noworoczne są żadne, nie postanawiam: schudnąć, przytyć, rzucić palenie, itp itd bo one mnie nie dotyczą. Jestem w wadze zachwycającej mego męża, więc po co tu coś zmieniać, kupuję ubrania w rozmiarze 34 i z tego powodu kupuję je taniej, bo nie ma zbyt wiele kupujących tej wielkości, więc sprzedawca musi obniżyć cenę, żebym to kupiła. Nałogi mną nie rządzą, więc jestem od nich wolna.Mam samodyscyplinę, wolną wolę i wybieram  to co chcę.

Dlatego rok 2011 będzie moim rokiem!!!

Rokiem moich sukcesów na polu rodzinnym, pełnych dobrej i empatycznej komunikacji z Mężem, Dużą, Małą, Dużym i Małym, spędzania z sobą czasu w sposób napełniający ich banki potrzeb emocjonalnych. Spędzania czasu na wspólnych wyjazdach w nieznane nam miejsca w Polsce i pewnie poza jej granicami, grach, zabawach i nicnierobieniu. Cieszeniu się sobą nawzajem. Bez parcia na obowiązkowy uśmiech i mega fun. Równowagę rodzinną uzupełnia życie z Bogiem i rozwój duchowy, który nadaje sens życiu i ułatwia priorytety i w ogóle całe działanie. Rozwój zawodowy wynika z równowagi w powyższych i dlatego wiem, że czeka mnie niespotykany dotąd rozpęd i efekty moich dotychczasowych działań. Efekty mojej pracy sfinalizują się co miesiąc na moim koncie. Łatwość kontaktów międzyludzkich, którą mam umożliwia mi poznawanie nowych, ciekawych i inspirujących osób, które odciskają swoje piętno na mnie i moim sposobie postrzegania świata. Poszerzając ten krąg staję się bogatsza. Uwielbiam się uczyć i szkolić, a przez to i dzielić się moją wiedzą z innymi. To mi daje satysfakcję i możliwośc pomagania innym, w ważnych dla nich dziedzinach. Lubię sytuacje win to win i dają mi one wiele zadowolenia.  A najważniejsze , że to mnie wszystko spotka, bo mam to.........zaplanowane. Nie są to jakieś moje pobożne życzenia wypowiadane w ciągu 31.12/1.01 tylko konkrety rozbite na poszczególne i mierzalne w czasie kroki.

A jak to zrobiłam? To już moja słodka tajemnica.../najśmieszniejsze jest, że ten sekret jest dostępny każdemu/.

Właśnie uświadomiłam sobie dlaczego nasze oczekiwania od Świąt Bożego Narodzenia czasami rozmijają się z rzeczywistością. Na codzień pędzimy z naszymi sprawami, jesteśmy w niedoczasie i lista niezałatwionych spraw nas przytłacza,    co więcej z każdym dniem rośnie / prokrastynacja się kłania /. W efekcie mamy mega stres i czujemy, że należy zwolnić, ale niby kiedy?? No np. w Święta,            a najlepiej grubo przed.

Zatrzymanie się i refleksja zmusza do analizy co robimy i po co. Czemu to ma służyć? Co chcę osiągnąć? Wciąż dziwię się tym presji mega porządków domowych przed Świętami, że niby błysk musi być. A dla kogo ten błysk? I za jaką cenę? Za cenę zakwasów, przemęczenia i braku sił by cieszyć się wspólna bliskośćią? No chyba coś tu nie tak..To ja wolę mieć nie pościerane kurze z górnej ramy drzwi, nieodkurzone pod kanapą i czas..dla siebie i innych. Jesteśmy istotami stadnymi i to raczej kontakt z innymi przynosi więcej zadowolenia i radości, niż abslutny błysk w domu, kto go zobaczy, gdy z tego domu wyjdziemy? I Ile on potrwa? O wiele krócej niż doprowadzenie do niego.

Przyglądam się mojej krakowskiej koleżance, która jak ja ma 4 dzieci / wiek bardzo podobny/ - ale wszystkie są po placówkach szkolno-przedszkolnych, ja zaś mam 2 letniego juniora w domu jeszcze do obróbki. W zasadzie nasi mężowie pracują podobnie czasowo, my zaś jako mamy odwozimy i przwozimy nasze pociechy ze szkół/zajęć plastycznych/aikido/harcerstwa/prób muzycznych i do tego łączymy to w całość z naszym zawodowym zajęciem i prowadzeneim domu. Czasu mamy tyle samo, ale jego użytkowanie jest chyba inne. Ja wyznaję zasadę pierwszeństwa mojego zadbania o siebie, cobym miałą siłę i chęci żeby zadbać o resztę rodziny.

Tak więc mam: drzemkę w ciągu dnia /o ile mi potrzebna/,                       spokojny czas rano, czas na maile i zaplanowanie całego dnia w kalendarzu,    czas na samorozwój /książki lub artykuły w necie po angielsku/, czas na zabawę z juniorem, czas na zakupy i gotowanie, częste spotkania rano z koleżankami i wspólne śniadania/kawy z nimi /max 1,5 godz trwają/, kurs skutecznego czytania, dopinanie logistyczne odbioru dzieci i spania juniora w tym samym czasie, spotkania biznesowe, rozmowę z mężem, sprawdzenie szkolnych zeszytów i rozmowę co w szkole/przedszkolu było. To tak z grubsza, bo czasem wpada nieplanowane wyjście do lekarza/babci tudzież inne niecierpiące zwłoki zdarzenia. Nie mam czasu na odkurzanie 3 x w tygodniu, prasowanie ubrań rodzinie / tylko sobie prasuję/, latanie ze ściereczką do kurzy i muskanie mebli.

Mam abslotunie poczucie kontroli własnego czasu i panowania nad nim, co więcej oceniam , że min 80% założonych rzeczy realizuję. Zdarzyło się raz, że w ciągu tygodnia miałam 4 dni szkolenia, często jeżdżę na szkolenia i warsztaty kilkugodzinne lub jednodniowe.

Dlatego w chwilach okołoświątecznych lubię zwolnić i daję sobie do tego prawo. Nie muszę piec 5 ciast, zrobię szybkie tiramisu, którym i tak się zachwycają, kupię pierogi ze szpinakiem, które mi smakują, barszcz będzie nie na samodzielnie robionym zakwasie, tylko butelkowym. Za to mam czas na obserwacje ile zabawy jest przy ubieraniu choinki , biciu bombek, leniwą kąpiel, przyszykowanie świątecznego śniadania na stól ubrany w piękny obrus / normalnie obrus u nas nie funkcjonuje/, niespieszne zabawy rodzinne i rozmowy w różnych konstelacjach. Obserwuję i słucham innych. Ciekawe rzeczy mówią dosłownie i między wierszami. Doświadczanie tego wszystkiego daje mi pokój i spokój. Lubię tę niespieszność.

I takiej niespieszności w te Święta Bożego Narodzenia innym życzę.

Właśnie spędziłam urocze 3 dni z 3 dziecięci i mężem w zasypanej śniegiem po komin chatce agroturystycznej. Inensywność żywiołu odgrodziła nas od świata dość skutecznie tj trzeba było sobie łopatą wykopywać miejsce parkingowe i unaoczniła jeden ważny fakt: bliskość jest wielka i potrzebna. Takie bycie sobie razem jest ważne, ale smaczku nadaje dopiero fakt, że odczuwam autentyczną radość i wdzięczność, że osoba szczególna w moim sercu może i jest piętro wyżej ode mnie, a mimo to bardzo blisko mnie. Co więcej wyraża gestami i słowami potrzebę tej bliskości i zadowolenie z niej. Co widać nawet w błysku oka.

Świadomość tego tajemnego porozumienia bez słów i bezbronności własnej duszy w obliczu drugiej osoby jakoś raduje mnie i umacnia w intensywności tego poczucia.

Co więcej, uświadamiam sobie że jest kilka osób w moim życiu, z którymi mam to bezpieczne poczucie bliskości budowane latami wspólnych relacji. Czuję się bogata...

U nas Mikołaj w tym roku zaszalał, o rodzicach też pamiętał znaczy się....
cud to niesłychany bo zawsze obrabia prezentowo dziecięcia tylko,
ale w tym roku dodatkowy sponsor się znalazł
więc pod poduchami leżą sobie:

- zielona bluzka koszulowa - dla mnie
- zestaw zdrowotny co mąż mi stale podbiera oraz najnowsza książka W. Manna - mąż
- ulubiona i wymarzona płyta X/Y i piękne wydanie Biblii - duża córka
- zestaw Kubusia Puchatka, czyli słuchawki, skarpetka i żelowe coś na kable mp3 - mała córka
- zestaw szpiega, czyli coś na rękę, co strzela lotkami? - duży syn
- kasa fisher price z otwieraną na korbkę szufladą - mały syn
dzieci dodatkowo domki z kinder niespodzianką

chyba nigdy nie zrozumiem, co jest takiego super w jajku- niespodziance,
czekam na ich niezwykłe, rozgorączkowane miny i dziką radość....

sama pamiętam te uniesienia z własnego dzieciństwa...ehhhh życie,           historia kołem się toczy...

Już dawno nie pisałam, bo moja aktywność przeniosła się na inne pola. Jednak i blogowego nie zamierzam zaniedbać. Ot poprostu w ciągu ostatnich 2 tygodni byłam na 2 szkoleniach / w tym jedno weekendowe/ , miałam małą rewolucję w stosunkach domowych, zaczęłam uczęszczać na wartszaty z komunikacji dla par i postanowiłam natychmiast otworzyć własną firmę. Co tam jedną!! Najlepiej dwie. Pierwsza z dziedziny zarządzania własnym zdrowiem, taki health couching. W końcu, jeśli poprawa zdrowia o 10% przyniesie wyższe o 10% dochody danej osoby, to chyba oczywiste, że jest tym zainteresowana.

Druga jest z innej branży. Takiej która dotyczy nas wszsytkich, mianowicie chodzi o finanse. Zadałam sobie 3 proste pytania:    1, jak skutecznie planować swoje finanse i budować własne bezpieczeństwo finansowe?                                                   2, dlaczego większośc ludzi nie pozbedzie się kredytów?           3, jak wybierać korzystne rozwiązania dla siebie?

Już od dawna martwiła mnie wizja wysokości mojej emerytury, ZUS wyliczył ją na 100zł, a ja od 10 lat pozostając kobietą domową nie mam przyrostu na moim koncie emerytalnym. Mój mąż ma wykupione od 5 lat ubezpieczenie z zabezpieczeniem emerytalnym, gdyby szczęśliwie dożył 65 r.ż. nie walnięty żadnym tramwajem /gwiżdżę na te 200.000zł z tytułu jego wyprowadzki do Nieba/. A ja? Nie mam nic. Do tej pory martwiło mnie to biernie, tzn wiedziałam, że muszę coś z tym zrobić, ale co i kiedy to nawet nie wiedziałam. Ale gdy uczeń jest gotowy, to mistrz się zjawia. Poznałam / przez przypadek???/ osobę, która jest niezależna finansowo z tytułu tego co robi. A zajmuje się zabezpieczaniem własnych finansów i oszczędzaniem. Aaaaaa....

To ja mam niezłą dyscyplinę finansową, od 5 lat odkładam 10% przychodów na nasze inne konto i one sobie tam leżą i....nic nie robią. Obawiam się, że tracą nawet na wartości. Nie mamy żadnych długów i kredytów. Nie znam się na akcjach i nie wiem w co inwestować, aczkolwiek myślę o inwestycjach w nieruchomości nie swoimi pieniędzmi. Bo swoich nie mam. Przeczytałam  już z 5 razy przez ostatnich 6 lat   'Bogaty ojciec, biedny ojciec' R. Kiyosakiego i coś w jego filizofii finansowej jest. Ale on jest Amerykaninem i mieszka w USA, czy jego metody działąją w Polsce? Nie wiem, jednak sprawdzę. Wiem, że z samego oszczędzania fortuny nie będzie, /bo skąd mam wiele oszczędzać, skoro nasz przychód jest stały , a jeść i ubierać się musimy/, ale napewno jest jakaś inna droga do pieniędzy. Ja to wiem, tylko nie mam pojęcia jak ona się nazywa.

Ale ja jestem niezła w zadawaniu pytań, a kto zadaje mądre pytania, znajduje mądre odpowiedzi. Jedno zadane pytanie właściwej osobie spowodowało, że na początku grudnia jadę na spotkanie z prawą ręką finansową Leszka Czarneckiego. Zobaczymy co z tego wyjdzie, listę pytań już szykuję. 

Czyli obie moje firmy mają coś ze zdrowiem wspólnego : zarządzanie swym dobrem największym , oraz optyka finansowa.

By spending time worrying about the coulds,                         mights,                                                                            and  maybes,                                                                                 you’ll end up missing out on living in the present and enjoying just being in the moment.

Here’s what other people want from life.                            Which responses do you resonate with?

Spirituality

to have some clarity of mind;
to feel each day more nearer to my inner self, be centered;
to know myself;
to have a greater level of spiritual joy that raises me above our human burdens;
to live with intention and purpose;
to be in the ocean of love and wisdom;
to get a meaningful glimpse of the spiritual good side of everyone I come in contact with;
to learn how to meditate when you do not have a lot of time to do so;
to know how to abandon the shallower world around us to reach greater levels of peace;
to really feel alive. I know that feeling. It doesn’t matter if you feel sad or happy there is a richness to it that is sometimes missing and I feel a dullness;
to feel connected and not separated and lost would change my life;
to stop searching answers to unanswerable questions and just live;
Meaningful Life
at the end, to be able to say I made a positive change that had a major effect on a large community (leaving the world better off somehow)
the one thing I want out of life is purpose. To find my calling and live it;
to know that I am on the path to finding and following my calling;
to help people heal old wounds;
to live with intention and purpose;
to live my life as I do and want, to grow my soul through the lessons;
to be creative;
to learn how to stop myself from being short with my loved ones when they try to be kind;
to understand life’s purpose;
it would drastically change my life having a clear objective and a clear way of pursuing it;

Happiness

to be who I am, total connection with my spirit;
to end disconnection from others (
to honor our bodies, our minds, our spirits – and each other;
to feel serenity in making life decisions that are aligned with all those values;
to be peaceful so I may be free of these knee jerk responses so that I may act from compassion and wisdom;
to have peace of mind and clarity;
to stop my perfectionism and actually do better at work and in everything else;
to have silence in my head;
to turn off that inner voice always talking;
to get rid of unwanted negative thoughts;
to stop judging my thoughts;
to ride peacefully with whatever is presented on my journey;
to learn how to maintain internal emotional peace (especially from fear), so that I can gain self-confidence.
to learn step by step processes on how let go, detach, not judge, feel inner peace;
how to control anguish, frustration, and not to let others harm you;
not to compare my needs with others and be attached to outcomes to look good;
how to feel free. I know it is all in my head, but I often feel hindered by other people and their demands. Why can I not be who I am and not feel guilty about it?to feel more free, and that my many, many obligations would not be an obstacle to feel free.
to know that what I’m doing is worthwhile – raising kids, the work I do, the way I live my life and interact with people.
to make a positive difference for people close to me. and therefore be happy.
to maintain a good work/life balance;

Productivity

to master time-management;
to develop self discipline;
to create good habits;
to experience a paradigm shift that helps me view challenges differently, especially relating to self discipline and motivation; which leads to loneliness);
Self-acceptance and confidence
to build enough self-confidence to spread my message to wider audiences;
to quiet the negative self-talk;
to move away from negative self-limiting thoughts;
to quell my self doubts and just get on with it so that my life doesn’t feel like it’s one step forward and two steps back;
to be in touch with life;
to be intimate and less afraid;

Peace of Mind

to have peace of mind;
to honor our bodies, our minds, our spirits – and each other;
to feel serenity in making life decisions that are aligned with all those values;
to be peaceful so I may be free of these knee jerk responses so that I may act from compassion and wisdom;
to have peace of mind and clarity;
to stop my perfectionism and actually do better at work and in everything else;
to have silence in my head;
to turn off that inner voice always talking;
to get rid of unwanted negative thoughts;
to stop judging my thoughts;
to ride peacefully with whatever is presented on my journey;
to learn how to maintain internal emotional peace (especially from fear), so that I can gain self-confidence.
to learn step by step processes on how let go, detach, not judge, feel inner peace;
how to control anguish, frustration, and not to let others harm you;
not to compare my needs with others and be attached to outcomes to look good;
how to feel free. I know it is all in my head, but I often feel hindered by other people and their demands. Why can I not be who I am and not feel guilty about it?

Productivity

to master time-management;
to develop self discipline;
to create good habits;
to experience a paradigm shift that helps me view challenges differently, especially relating to self discipline and motivation;
to be free from worry and fear
to learn how to be in the zone;
to be more productive and focused;

Self-acceptance and confidence

to build enough self-confidence to spread my message to wider audiences;
to quiet the negative self-talk;
to move away from negative self-limiting thoughts;
to quell my self doubts and just get on with it so that my life doesn’t feel like it’s one step forward and two steps back;
to recognize all the good in my life, and being content with it.
to worry less about my performance at work (which is very high, but due to family conditioning, I always feel ‘on trial’);
to feel more courage, and less embarrassment;
to be confident about consistently making good decisions;

Meaningful Work

to fInd a way to earn a living doing something that contributes to others, yet doesn’t rob my soul;
to find a passion and stick with it;
to find a way to pursue my calling while also supporting my family financially.
to be able to find fulfillment in my career
to find how to reconcile productivity and relaxation. Oftentimes I get so engaged in my work that I end up burning out or running into hours for relaxation.
to truly zero in on the essence of what my talent or gift is;
to realize that what I have to offer is exactly what the world needs at this point in time;
to achieve my fullest potential in terms of skills that I have;
to translate my potential into a comfortable lifestyle for me and my family;
to feel like I’m not just ‘going through the motions’ at work and remove the feeling that my ‘real’ life is lived outside of work
to know what I want and have the resolve not to re-evaluate it too soon;

Co jest Twoimi 5 najważniejszymi rzeczami w życiu?

Proste pytania, ale czy proste odpowiedzi?